Geziler, fotoğraflar, öyküler

Gün doğarken gökyüzünü kaplayan sevimli bulutlar ve uzaklardan tatlı tatlı gelen bir gök gürültüsü senfonisi de cabası... Kumsalda denize doğru uzayıp giden sığlıklarda neşeli insanlar şen kahkahalar ve çığlıklar atarak köpüren dalgalarla oynaşıyorlar... Karadeniz’e bu kadar yakın bir kıyı alanında şekillenen Acarlar Longozu eski bir kıyı ovası tabanını kat eden akarsuların zamanla önünün kıyı kumulları tarafından tıkanmasıyla oluşmuş ...

Datça Yarımadasının güneyinde, Hisarönü Körfezinde, Marmaris'in hemen güney batısında saklı bir cennet Orhaniye Köyü... Herşey “Aga sen artık bizim muhabirimizsin, git Orhaniye’ye resim çek, yazı yaz, orayı bize tanıt, bana bak para mara da yok haaa!” talimatı ile başladı. Talimatı kim mi verdi? Anne tarafımdan bir hısım diyelim . Çaresiz kabul ettik lakin ben ne yazacağım, Elif Şafak ya da Orhan Pamuk değilim ki ne yazsam okunsun. Üstelik bu satırların yazarı; hem üniversite öncesi hem üniversite yıllarında kompozisyon derslerinde hocalarının hışmına uğramış “Sende zerre kadar kurgu mefhumu yok, ne anlattığını, niyetini anlamak imkansız!” övgülerine mazhar olmuş biri. Gerçi muharrirliğe ilgi duymuşluğum var ama müktesebat uygun değil. Fotoğrafçılığımı da varın siz düşünün artık. Ezcümle sevgili okur bu girizgah hiç de umut verici değil.